Termin „głasnost\" odnosił się do różnych dziedzin życia i oznaczał otw ar-cie się społeczeństwa radzieckiego w erze Gorbaczowa. Pierwszym widocznym dowodem zmian było częstsze i wierniejsze przedstawianie wydarzeń, które ilustrowały problemy nękające radzieckie społeczeństwo. Na przykład w październiku 1986 r. w prasie radzieckiej opublikowano statystyki dotyczące umieralności niemowląt, które ujawniły, że w ZSRR liczba ich zgonów jest trzykrotnie wyższa niż w krajach zachodnich. W towarzyszącym tej informacji komentarzu podkreślono, że liczba ta zmniejszyła się od końca lat siedemdziesiątych. W gazetach znacznie częściej zamieszczano artykuły o protestach w fabrykach przeciwko nowym ostrzejszym normom kontroli jakości. W lipcu 1987 r. „Prawda\" przedstawiła dane o wzroście spożycia alkoholu (wskaźnik ten spadł między 1985 a 1986 r. w wyniku kampanii antyalkoholowej), podając liczbę zgonów, które nastąpiły w wyniku konsumpcji substytutów alkoholu, takich jak samogon, substancje zapobiegające zamarzaniu, tanie wody kolońskie i metanol. Prasa radziecka otrzymała wolną rękę w przedstawianiu problemów społecznych kraju, choć wolność ta była uzależniona od oficjalnej linii politycznej. Sprawę ułatwiały zmiany, jakie zaszły w redakcjach kilku wpływowych dzienników\' i czasopism, a otwartość w przedstawianiu problemów pochodziła w zasadzie z nacisków odgórnych, nie oddolnych. Na ogół na bardziej „postępów e\" reportaże można było trafić raczej w prasie centralnej, niż w poszczególnych republikach, z godnym odnotowania wyjątkiem, jaki stanowiły państwa bałtyckie.