Program wykorzystania energii atomowej do celów cywilnych zaczęto wdrażać już 91 latach siedemdziesiątych, nabrał zaś tempa pod koniec tej dekady, kiedy stało się jasne, że radziecki przemysł energetyczny nie może w nieskończoność opierać się na dostawach ropy naftowej i gazu. Energetyka atomowa miała kilka aspektów, które były związane z polityczną struktu-rąZSRR i jej partnerów z Europy Wschodniej. Wiele elektrowni atomowych, choć nie wszystkie, było usytuowanych wr europejskiej części ZSRR, blisko jego zachodniej granicy. Znaczna część ludności Związku Radzieckiego żyła w tym właśnie rejonie, dlatego stworzono tu sieć elektrowni przy współpracy państw Europy Wschodniej, w których również brakowało źródeł energii, takich jak Bułgaria, Czechosłowacja, Węgry i NRD. Państwa zapraszano do inwestowania w budowę nowych radzieckich reaktorów, później ich nakłady finansowe rekompensowały dostawy wytworzonej w elektrowniach energii. ZSRR traktował program nuklearny prestiżowo. RBMK (Reaktor Bolszoj Moszcznosti Kanalnyj), czyli lekkowodne reaktory kanałowe z moderatorem grafitowym, skonstruowano w ramach nuklearnego programu zbrojeniowego, a zastosowane rozwiązania nie były eksportowane. Ten typ reaktora uważano za efektywny, ponieważ można w nim było dokonywać przeładunku paliwa w czasie normalnej pracy reaktora, skracając do minimum czas jego zatrzymania. Jednak miał on zasadniczą wadę konstrukcyjną - był niestabilny przy małej mocy. Drugi typ reaktora, WWER (Wodo-Wodjanoj Energeticzeskij Reaktor, reaktor ciśnieniowy chłodzony i moderowany lekką wodą) produkowano zarówno w ZSRR. jak i w Czechosłowacji i eksportowano między innymi do Europy Wschodniej, Finlandii. Wietnamu i na Kubę. Wiosną 1986 r. coraz częściej budowano już ten typ reaktora, choć stare reaktory RBMK nadal pracowały w elektrowniach w pobliżu Leningradu, Smoleńska i Kurska w Rosji, Ignalina na Litwie i Czarnobyla na Ukrainie.