Chiny inaczej niż pozostałe kraje odniosły się do oskarżeń Chruszczowa pod adresem Stalina na XX Zjeździe partii w 1956 r. Od tej chwili pogorszyły się relacje między obu komunistycznymi państwami. Obaj przywódcy często współzawodniczyli ze sobą w wysuwaniu wzajemnych oskarżeń. Chiny zgłaszały pretensje wobec Związku Radzieckiego, który, mimo obietnic, odmówił podzielenia się z nimi swoją technologią nuklearną (zgodnie z porozumieniem ZSRR miał dostarczyć Chinom takich danych dotyczących broni atomowej, by mogły one posłużyć za model do rozwijania własnego programu nuklearnego). W 1959 r. Chiny wypowiedziały układ podpisany pięć lat wcześniej, na mocy którego ZSRR miał dostarczyć im pomocy technicznej. Radzieccy doradcy wojskowi i techniczni musieli opuścić ten kraj. Chruszczow otwarcie poparł wówczas Indie w wojnie granicznej z Chinami, która wybuchła w 1959 i ponownie w 1962 r. Dotychczas komunistyczne państwa satelickie popierały albo Chiny, albo ZSRR, lecz nigdy oba te państwa. Za czasów Breżniewa sytuacja nie poprawiła się. Przed 1964 r. Chiny zdetonowały bombę atomową (wodorową skonstruowały niecałe trzy lata później) i z tą chwilą rozluźniły zależność od dawnego radzieckiego mentora, Jednak w 1965 r. w Chinach zapanowały wewnętrzne niepokoje, znane jako „rewolucja kulturalna\" W lutym 1967 r. w toku walk wywołanych przez młodych członków Czerwonej Gwardii, z ambasady radzieckiej w Pekinie ewakuowano większość personelu. W następnym roku doszło do zaciętych potyczek nad granicą, wzdłuż rzek Ussuri i Amur. Z konkurencyjnego mocarstwa komunistycznego Chiny przekształciły się w jednego z głównych wrogów ZSRR. Taki rozwój sytuacji powoli zmieniał równowagę sił podczas zimnej wojny. Breżniew na próżno szukał sojuszników w krajach azjatyckich, żeby powstrzymać Chiny. Poszukiwania te nie zostały uwieńczone sukcesem, z wyjątkiem Wietnamu, na który Chiny dokonały nieudanej próby inwazji w 1979 r,